شمارهٔ ۱۷۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: مخواهدکشید۷ بیت

گر دلم زین گونه آه دم بدم خواهد کشیدآتش پنهان من آخر علم خواهد کشید

زیر کوه غم تن فرسوده کاهی بیش نیستبرگ کاهی چند، یارب! کوه غم خواهد کشید؟

تنگ شد بر عاشق بی خانمان شهر وجودبعد ازین خود را بصحرای عدم خواهد کشید

نم کشد از آب چشمم خاک هر سر منزلیاشک اگر اینست بام چرخ نم خواهد کشید

حرف بیدادی، که بیرون آید از کلک قضادور چرخ آنرا بنام من رقم خواهد کشید

جرعه نوش بزم رندان را بشارت ده که: اوسالها آب حیات از جام جم خواهد کشید

چون هلالی خاک گشتم بر امید مقدمشوه! چه دانستم که از خاکم قدم خواهد کشید؟

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او از درد و غم ناشی از عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که دلش همواره در حال آه کشیدن است. او به نوعی احساس خستگی و بی‌خانمانی در وجود خود را تداعی می‌کند و می‌گوید که زندگی‌اش به مانند کاه و خاکی در زیر کوه غم است. او همچنین به نبود امید در زندگی اشاره کرده و از اشک‌هایش سخن می‌گوید که یادآور درد و اندوه اوست. شاعر در انتها به مفهوم وجود و عدم اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چیزی که بر سرش می‌آید، به نام او رقم خواهد خورد. در نهایت، او از امید به بهبود و پیوند دوباره با عشق سخن می‌گوید.