شمارهٔ ۱۴۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اهینکند۷ بیت

هرگز آن شوخ بما غیر نگاهی نکندآن هم از ناز کند گاهی و گاهی نکند

می روم بر سر راهش بامید نظریآه! اگر بگذرد آن شوخ و نگاهی نکند

این همه ناله، که من می کنم از درد فراقهیچ ماتم زده خانه سیاهی نکند

حاصل عشق همین بس که: اسیر غم اودل بمالی ندهد، میل بجاهی نکند

زاهدا، گر هوس باده و شاهد گنهستبنده هرگز نتواند که گناهی نکند

سوی هر کس که بدین شکل و شمایل گذریکی تواند که ترا بیند و آهی نکند؟

چون هلالی شرفی یافتم از بندگیتکس چرا بندگی همچو تو شاهی نکند؟

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و جدایی سخن می‌گوید و به درد فراق محبوب اشاره می‌کند. او آرزو دارد که محبوبش به او نگاهی بیفکند، اما هیچ یک از شوخی‌ها و نازهای او به سراغش نمی‌آید. شاعر به ناامیدی خود از عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند از زخم‌های این عشق بی‌اثر بماند. او همچنین به زاهدان می‌گوید که حتی اگر به گناه بیفتند، باز هم جبری بر آنان وجود دارد. در انتها، شاعر به مقام و ارزش محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند مانند او محبوبی داشته باشد.