شمارهٔ ۱۳۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ریداند۵ بیت

عجب! که رسم وفا هرگز آن پری داندپری کجا روش آدمی گری داند؟

دلم بعشوه ربود اول و ندانستمکه آخر اینهمه شوخی و دلبری داند

بعاشقان ستم دوست عین مصلحتستکه شاه مصلحت کار لشکری داند

حدیث لعل خود از چشم درفشانم پرسکه قدر گوهر سیراب گوهری داند

بناز گفت: هلالی کمینه بنده ماستزهی سعادت! اگر بنده پروری داند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در مورد دشواری‌های عشق و معنای وفاداری است. شاعر به زیبایی و فریبایی کسی اشاره می‌کند که نمی‌داند وفا چیست. عشق و دلبری او ابتدا دل شاعر را می‌برد، اما او نمی‌داند که این شوخی‌ها در نهایت چه عواقبی دارند. همچنین اشاره به اینکه ستمی که عزیزان بر عاشقان می‌کنند، گاهی در راستای مصلحت است و درک عمیق‌تری از عشق و معشوقه داشتن برای عاشق ضروری است. در انتها، شاعر به بزرگی و خوشبختی اشاره می‌کند که در عشق و بندگی وجود دارد.