شمارهٔ ۱۰۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اراورد۷ بیت

باغ عیش من بجای گل همه خار آوردآری، این نخلی که من دارم، همین بار آورد

کوه از سیل سرشکم در صدا آید، بلیگریه من سنگ را در ناله زار آورد

عالمی در گریه است از ناله جانسوز مننوحه ای کز درد خیزد گریه بسیار آورد

گر دل آزرده را جز داغ او مرهم نهمبر دل آن مرهم شود داغی که آزار آورد

هر که ابروی تو دید و مایل محراب شدزود باشد کز خجالت رو بدیوار آورد

تا ز خورشید جمالت گرم شد بازار حسنهر دم این دیوانه را سودا ببازار آورد

پای بر فرق هلالی نه، که بهر مقدمتهر زمان صد گوهر از چشم گهر بار آورد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و غم عاطفی شاعر می‌پردازد. شاعر از ناکامی‌ها و چالش‌های زندگی خود می‌گوید و تشبیهاتی استفاده می‌کند که نشان‌دهنده‌ی احساسات عمیق اوست. باغی که جای گل، فقط خار به بار آورده، نماد ناکامی اوست. او گریه و اشک را به کوهی از احساسات بدل می‌کند که سبب زاری سنگ‌ها می‌شود. دردی که از ناله‌اش برمی‌خیزد، بر عالم اثر می‌گذارد و هر کسی که زیبایی معشوق را ببیند، دچار شرم و عاطفی شدید می‌شود. شاعر به تأثیر جاذبه چهره معشوق بر احساساتش اشاره می‌کند و در نهایت، رویای خود را در اشک‌هایش و زیبایی‌های عشق می‌بیند.