شمارهٔ ۵۶ - در تاریخ تدوین چهارمین دیوان خود فرموده است
هزار و یکصد و پنجاه و پنج هجری بودکه گشت نسخه ی دیوان چارمین سپری
قصیده و غزل و قطعه و رباعی آندوصد فزون ز هزار است و سی چو بر شمری
هنر به ماشطهٔ خامه ام کند نازشکه لیلی عرب آراست در لباس دری
دعای رحمت، از آیندگان امیدم هستکه جاده ایست بسیط زمان و ما گذری
شگفت نیست، گر آلوده است دامن ماکه دیده اشک فشان است و اشک ما جگری