گنج

شمارهٔ ۴۲

آمال کوته است ز دنیا بریده راکی می رسد کفد، غزال رمیده را؟
در رهگذار سیل، بود استوار کوهوحشت حریف نیست، من آرمیده را
گوش گران، علاج لب یاوه گو کنداین پنبه در خور است دهان دریده را