شمارهٔ ۱۲۲ قافیه: نکیست۲ بیت نتوانست به موی کمر یار آویختورنه پرگالهٔ دل، بر مژه بسیار آویخت دل خون گشتهٔ پر داغ مرا چیست گناه؟لاله، جایی که به آن گوشهٔ دستار آویخت