گنج

شمارهٔ ۱۲۱

پی برده هر که، وادیِ دل جلوه گاه کیستداند که چاک سینهٔ ما شاهراه کیست
هر کوچه ز انتظار تو، تار نظاره ای ستهر جاده در ره تو، گریبان پاره ای ست
چون موج، سرگران گذرم ز آب زندگیدر سایهٔ قد تو،که عمر دوباره ای ست