شمارهٔ ۹۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ما۸ بیت

بس که چون صبح زند دم ز صفا سینه ماصورت کین، همه مهر است در آیینه ما

دو حریصیم که تا محشرمان سیری نیستما ز مهر تو، دل سخت تو ازکینهٔ ما

می نهد شیر محبت به فراغت پهلونیستانی شده از تیر جفا، سینه ما

پرده از کار ریا، عشق نگیرد ز کرممصلحت هاست درین خرقهٔ پشمینهٔ ما

داد بر باد، تف عشق تو خاکستر دلهمچنان شعله زند خاطرت ازکینه ما

به هوای گل رخسار تو در رقص بودشعلهٔ عشق در آتشکدهٔ سینهٔ ما

ذره آسا به هوای تو، سراپا مهریمدر دل رشک، گره چون نشودکینه ما؟

بندهٔ جام شرابیم حزین ، زانکه بردلوث آلودگی، از خرقه پشمینه ما

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و درد و رنج ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از صفا و زیبایی صبح صحبت می‌کند و می‌گوید که عشق او مانند آینه‌ای از مهر در سینه‌اش نمایان است. او به اشتیاق بی‌پایان خود نسبت به معشوق اشاره کرده و می‌گوید که دل او پر از عشق و بغض است. محبت معشوق همانند شیر، روح او را تسلی می‌دهد اما دردهای ناگوار نیز او را آزار می‌دهد. شاعر به نقایص عشق و ریاکاری نیز اشاره کرده و از آتش عشق در دلش سخن می‌گوید. در پایان، او خود را بنده عشق و شراب می‌داند و از پاکی روحش سخن می‌گوید که از آلودگی‌ها بریده است.