شمارهٔ ۸۴۷
دل آشفته و دیده خونبار داریمگر با محبت سر و کار داری؟
که نشتر فرو برده، در مغز و جانتکه رگهای مژگان گهربار داری؟
وصالت نصیب است، یا آنکه چون مندلی حسرت آگین دیدار داری؟
گل ناز پرورد من، بی قراریهمانا که در پیرهن خار داری
بگو، عاشقان رازداران عشقندچو خود بی وفا یا وفادار داری؟
وفا پیشه یاری ست، یا آنکه چون خودستمگر، جفاجو، دل آزار داری؟
دل فارغ خویش را، نامسلمانز زلف که در قید زنار داری؟
شکسته ست خاری به دل چون حزینتکه بلبل صفت، نالهٔ زار داری