شمارهٔ ۷۸۲
ای آب خضر، سایهٔ سرو روان توآتش به جان، گل از رخ چون ارغوان تو
محو سبک عنان مژه کافرت شومرنگین نشد به خون دو عالم سنان تو
باشد به رنگ جوشش پروانه، گرد شمعدلها به دام طرهٔ عنبرفشان تو
در عشق، تیر بال هما بود بر سرمهرگز نداشتم غم جان را به جان تو
گرد خط تو برد قرار از دل حزیناین بود، جوش فتنهٔ آخر زمان تو