شمارهٔ ۷۵۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ابکن۹ بیت

بگشای زلف و طرهٔ سنبل به تاب کندر دامن نسیم صبا مشک ناب کن

تنها ز باده، رنج خمارت نمی‌رودیک جرعه خون گرم مرا در شراب کن

مطرب کفت ز دامن مطلب جدا مباددستی به تار طرّهٔ چنگ و رباب کن

زان پیشتر که گردش دوران کند خرابساقی مرا به یک دو سه ساغر خراب کن

گر بگذرد تو را نفسی در هوای دوستای دل ز عمر خویش همان را حساب کن

نقشت اگر درست نشیند درین بساطآن را خیال جلوه نقش برآب کن

خواهی اگر گشاد دل کار بستگاناول گره‌گشایی بند نقاب کن

زاهد غرور تقویت از سر نمی‌رودمغزت ز می تهیست، کدوی شراب کن

پا را بکش به دامن آزادگی حزیناین گوشه را ز هر دو جهان انتخاب کن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق می‌خواهد که زلفش را باز کند و زیبایی خود را به نمایش بگذارد. او به نیکی از نسیم صبا سخن می‌گوید و به خاطر عشق و شوق، به ساقی می‌گوید که جرعه‌ای از شراب را به او بدهد. همچنین، شاعر از مطرب می‌خواهد که موسیقی را قطع نکند و در پی لذت و شادی است. او تأکید می‌کند که زندگی کوتاه است و باید از آن نهایت استفاده را برد، لذا می‌خواهد که بی‌پروا به جشن و سرور بپردازد. شاعر به زاهدان هشدار می‌دهد که غرور آنان موجب غفلت از حقیقت می‌شود و در پایان، از آزادی و انتخاب خوشبختی در زندگی صحبت می‌کند.