شمارهٔ ۷۵۴

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: من۶ بیت

گلگونهٔ بهار است خوناب دیدهٔ منگل در خزان ندارد رنگ پریدهٔ من

حیرتگه نگاهم، آیینه دار لیلی ستمجنون وادی اوست هوش رمیدهٔ من

عشق تو خرمی داد، گلگشت خاطرم راسرو چمن طراز است، آه کشیدهٔ من

پرواز ناتوانی، غیر از تپیدنی نیستدام و قفس نخواهد بال بریده ی من

تو در جفا حریصی، من در وفا تماممزیبد به دامن تو، خون چکیدهٔ من

نومیدی است پایان، شام غم حزین رااز دیدهٔ سفید است، صبح دمیدهٔ من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و کنایه‌های عاشقانه است. شاعر به بهار اشاره می‌کند و از گل‌هایی که در خزان رنگ پریده‌اند می‌گوید، نشان‌دهنده غم و ناامیدی خود است. عشقش را به عنوان منبع شادی و سرزندگی یاد می‌کند که خاطراتش را پر می‌کند. او از جدایی و ناتوانی پرواز شکایت دارد و احساس می‌کند که در دام عشق گرفتار شده است. همچنین، او به تضاد میان جفا و وفا اشاره می‌کند و در نهایت، از ناامیدی و غم خود در برابر صبحی روشن سخن می‌گوید، شاید نشانه‌ای از امیدواری به آینده بهتر باشد.