شمارهٔ ۷۰۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انفروچکم۷ بیت

چشم خودم چو اشک ز مژگان فروچکمخون خودم ز خنجر عریان فروچکم

آن اخگر گداخته ام کز شکوه دلخارا به هم فشارم و آسان فروچکم

آن رشح رحمتم که ز فیض عمیم خویشآیم برون ز چاه و به زندان فروچکم

آن سوز دیده ام که به جلباب پیرهناز مصر رخت بسته به کنعان فروچکم

افتاده پنبه از سر مینای مستیمباید به جام باده گساران فروچکم

دارد به خون من طمعی خاک تیره دلاز جویبار تیغ درخشان ، فروچکم

گر قطره ام به کام جگر تشنگان حزینامّا به مایه داری طوفان فروچکم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق درد و رنج شاعر اشاره دارد. شاعر از اشک‌هایی صحبت می‌کند که از چشمانش می‌ریزد و دردهای روحی و جسمی را تجربه می‌کند. او به تشنگی و نیاز به آرامش اشاره دارد و از مهاجرت و تغییراتی که در زندگی‌اش روی داده، سخن می‌گوید. احساس درونی او مثل آتش شعله‌ور است و تلاش می‌کند تا از این اشتعال رهایی یابد. همچنین، او به زیبایی‌هایی که در زندگی وجود دارد و خطراتی که از سوی دیگران متوجه‌اش است، اشاره می‌کند و در نهایت، به شدت تشنگی و نیاز به آرامش در میان طوفان‌های زندگی‌اش می‌پردازد.