شمارهٔ ۶۷۵
گلستان محبت را ز دیرین عندلیبانمبه گوش غنچه گستاخ است گلبانگ پریشانم
اثر در زلف لیلی می کند آشوب زنجیرمنمک بر زخم مجنون می زند شور بیابانم
سفال چرخ را بخشد طراوت دود آه منز جوی شعله های سینه سیراب است ربحانم
ورق گردانی باد بهاران فیضها داردکه هر دم با جنون تازه ای دست و گریبانم
جدایی دیده ام ای همنشین، حالم چه می پرسی؟دماغ آشفته ام، خونین دلم، خاطر پریشانم
عجب نبود که مقبول مغان افتد نیاز مندرین دیر کهن دیری ست پیر یا صنم خوانم
لب شکرم که از فیض ستم دارم گل افشانیگل زخمم که از سیرابی تیغ تو خندانم
نمک پروردهٔ زخم نمایان دل ریشمبه شور عشق افسون می دمد چاک گریبانم
حزین از نوش و نیش کفر و ایمانم چه می پرسی؟به هر کیشی که فرماید محبّت بنده فرمانم