شمارهٔ ۶۴۳

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتن (رمل مثمن مخبون)قافیه: ارینزدیم۷ بیت

برق آهی ز جگر در شب تاری نزدیمروز درماندگی دل، در یاری نزدیم

خرقهٔ زهد نشُستیم به آب تَهِ خمآتش باده به ناموس خماری نزدیم

بلبل خوش نفس گلشن قدسیم افسوسنغمه ای در شکن طرهٔ یاری نزدیم

شبنم آسا ز رخی آب ندادیم نظرگل داغی به سر از باغ و بهاری نزدیم

شرمساربم ز مستان محبت که چراساغری از نگه باده گساری نزدیم؟

گره از کار کسی باز نکردیم افسوسنیش خاری به دل آبله زاری نزدیم

مدتی رفت که ما از لب پرشور حزیننمکی بر جگر سینه فگاری نزدیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان حسرت و ناکامی شاعر در ارتباط با عشق و محبت می‌پردازد. شاعر از احساس تنهایی و بی‌عملی خود گله می‌کند و اشاره می‌کند که در مواقعی که باید عشق را ابراز کند یا در کنار معشوق باشد، سکوت کرده و هیچ اقدامی نکرده است. او از زخم‌های دل و غم عشق می‌گوید و به یاد می‌آورد که در عوض عشق و محبت، به تماشای زیبایی‌ها پرداخته است، اما نتوانسته ارتباطی عمیق ایجاد کند. در کل، این شعر نمادی از ناامیدی و حسرت نسبت به عشق‌های فراموش‌شده و فرصت‌های از دست رفته است.