شمارهٔ ۵۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اغما۵ بیت

از فیض ریزش مژه، تر شد دماغ ماافتاد سایهٔ رگ ابری به باغ ما

خودکامیی ز تلخی دشنام داشتیمشیرین تبسّمی نمکی زد به داغ ما

ما گر فسرده ایم صبا را چه می شود؟ره گم نکرده بوی گلی، تا دماغ ما

دستش به داغ عشق، همان دور از آتش استپروانه ای که خویش نزد بر چراغ ما

داغ دلم چو لاله پر از خون بود حزینیا رب مباد خالی ازین می ایاغ ما

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و متناقض شاعر در مواجهه با عشق و دردهای درونی‌اش می‌پردازد. شاعر از زیبایی و لطافت مژه‌های معشوقه‌اش سخن می‌گوید که به روح و روان او تأثیر گذاشته و سایه‌ای بر باغ دلش انداخته است. او نیز به تلخی دشنام‌ها و عشق شکست‌خورده‌اش اشاره می‌کند. در این حال، او به صبایی (نسیم) اشاره می‌کند که افتادگی و بی‌حالی‌اش را تغییر نمی‌دهد، و از داغ عشق و غم درونش سخن می‌گوید، تا جایی که دلش همچون لاله‌ای خونین شده است. نهایتاً از خداوند می‌خواهد که دلش از این تیرگی و داغ عشق خالی نماند.