شمارهٔ ۵۳۶

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ر۵ بیت

ای دل همه لافی سخن حوصله بگذاردیدی جگر عشق نداری گله بگذار

سرگشتگی ات راهبر کعبهٔ وصل استگر مرد رهی نقش پی غافله بگذار

خواهی که ز دستت نرود دامن یوسفدامان وصال هوس اایا ده دله بگذار

دل خنجر مژگان تو سیراب نسازدیک قطرهٔ خون است درین آبله، بگذر

از حوصله بیش است حزین ، آرزوی توبا لعل لب یار، حدیث گله بگذار

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از یک عاشقانه‌ی پر احساس حکایت می‌کند که به دل و احساساتش می‌پردازد. شاعر به دل می‌گوید که به جای گفتن سخنان زیاد و معرفی درد عشق، باید آرام باشد و به جای گلایه، با سادگی با عشق رو به رو شود. او اشاره می‌کند که سردرگمی و عشق او به یک مقصد خاص راه می‌یابد و به او توصیه می‌شود که در جستجوی وصال، به نشانه‌هایی از آن توجه کند. عشق را به یوسف تشبیه می‌کند و از دلتنگی‌هایش می‌نالد. در نهایت، شاعر به سختی احساساتش اشاره دارد و می‌گوید که آرزوها و خواسته‌هایش دیگر از حوصله‌اش بیرون است و بهتر است به عشق و زیبایی لب یار بسنده کند.