شمارهٔ ۵۰۹
رهرو وادی عشق، آبله پا می بایدغم جدا، گریه جدا، ناله جدا می باید
ساده لوحانه کنی دل چه پر از نقش و نگار؟زینت خانهٔ آیینه صفا می باید
صبح عید است در میکده ها بگشاییدهمه را طاعت سی روزه قضا می باید
سنبلش عمردو بالاست کهن سالان راقامت خم شده را زلف دوتا می باید
بزم عشرت نشود بی گل و گوینده به سازعیش این غمکده را برک و نوا می باید
نامه کی جمع کند مغز پریشان مرا؟بوی زلفی به گریبان صبا می باید
بی تو از شکوه ندارد نفسم کوتاهیچه شد ار دور شدم؟ ناله رسا می باید
بی خرد را نرسد عطرکلامم به مشامسخنم نافه بود، نافه گشا می باید
عشق و عقل آنکه ندارد، می و افیونش دههر دو پا لنگ چو باشد دو عصا می باید
تو سبکسر چه توانیکه دهی رهن شراب؟رطل میخانه گران است بها می باید
داغ آن عارض افروخته چون لاله حزیندرکنار دل خون گشتهٔ ما می باید