شمارهٔ ۴۷

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: انیرا۷ بیت

گل داغی ز عشق او، بیاراید جهانی راکه یک خورشید بس باشد زمین و آسمانی را

خراب طاقتم در عاشقی، کز دل تپیدنهاپیاپی می دهم جام تغافل، سرگرانی را

جهانی را چو مجنون، حسن لیلی کرده صحراییبیابان گرد دارد یوسف ما، کاروانی را

به خاطر ره مده ساقی، دم افسردهٔ زاهدچمن پیرا مکن ای شاخ گل، باد خزانی را

به امّیدی که گاهی گستراند سایه بر خاکمبه خون دل، به بار آوردهام سرو روانی را

تو کز ابر کف، آبی تشنه کامان را نبخشاییچرا چون باد، دامن می زنی آتش به جانی را؟

حزین را نیست در دل، فکر سامان پر و بالیقفس پرورده کرد آخر، غمت عرش آشیانی را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و اندوه ناشی از آن اشاره دارد. شاعر به زیبایی‌های عشق و اثرات آن بر جهان اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او جهانی را شکل می‌دهد. دل او به خاطر عشق بی‌تاب است و در تلاش است تا از غم و تنهایی رهایی یابد. او از ساقی می‌خواهد که غم زاهد را فراموش کند و به او کمکی کند. شاعر به امید روزی است که سایه‌ای از مهربانی بر او بیفتد و از غم و درد رهایی یابد. همچنین به تشنگی و نیاز به عشق اشاره می‌کند و در نهایت، غم و عذاب ناشی از عشق را توصیف می‌کند که او را به قفسی تبدیل کرده است. این شعر به خوبی احساسات پیچیده و عمیق عشق و درد را به تصویر می‌کشد.