شمارهٔ ۴۶

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: ینرا۷ بیت

تا شفقی کرده ای رخ نمکین راگل عرق آلود شرم کرده جبین را

وحشت دلهای آرمیده عجب نیستغمزهٔ صید افکنت گشاده کمین را

کرده خرابات، چشم باده پرستتخاطر پاک هزار گوشه نشین را

عرش برین شد زمین،که رفعت کویتقاعده بر هم زد، آسمان و زمین را

من چه حریفم که ازتطاول زلفتمتقیان باختند ملت و دین را

دل نشود چون ز تاب رشک گزیده؟مور خط افتاده آن لب شکرین را

در صف بزم تو نیست حاجت مطربزمزمه گرم است ناله های حزین را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت چهره معشوق اشاره دارد و احساسات عمیق عاشق را نسبت به او توصیف می‌کند. شاعر از شرم و زیبایی معشوق می‌گوید که به دل‌ها وحشت می‌آورد و غمزه‌های او مانند دام پرخطر است. همچنین، تأثیر چشمان معشوق را بر روی دل‌های عاشقان و زخم‌های ناشی از عشق بیان می‌کند. او به قدرت معشوق اشاره دارد که بر اساس آن، آسمان و زمین تحت تأثیر قرار می‌گیرند. در نهایت، شاعر از احساسات خود در این بزم عاشقانه صحبت می‌کند که نیازی به ساز و نوا ندارد، چرا که غم و شادی در ناله‌های عاشقانه مشخص است.