شمارهٔ ۴۰۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ارکرد۷ بیت

من شعله ام، به پیرهنم هر که خار کرددر جیب من شکفته تر از گل، بهار کرد

هر خون که کرد چرخ چو مینا به کام منبیرون ز دل به گریهٔ بی اختیار کرد

غافل زدیم آهی و از ما دلت گرفتز آیینه بی خبر نفس ما غبار کرد

در خون کشیم دامن رنگ شکسته راراز درون پردهٔ دل آشکار کرد

گرد سر خیال تو گردم که از وفاآسوده دیده و دلم از انتظار کرد

چون کبک مست، خنده به گلزار می زدمافسرده ام فسردگی روزگار کرد

زین چشم تر حزین چمن آرای کیستی؟ابر بهار را مژه ات شرمسار کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات و حالات درونی شاعر مربوط می‌شود. شاعر در این اشعار از درد ناشی از عشق و انتظار صحبت می‌کند. او خود را به شعله‌ای تشبیه می‌کند که در پیوند با پیرهنش، نشان از سوز و گداز عشق دارد. از شگفتی‌ها و زیبایی‌های درون خود سخن می‌گوید که بیشتر از گل‌های بهاری شکوفا شده است. همچنین، او به زخم‌های عاطفی و عجز خود در برابر گردش زمان اشاره می‌کند که او را به گریه می‌اندازد. شاعر با تصویرهایی مانند کبک مست و غمگین به تأثیرات عشق و زندگی بر حالت روحی خود می‌پردازد و در نهایت به زیبایی و شکوه معشوقه‌اش اشاره می‌کند که حتی باران بهار را نیز شرمنده کرده است.