شمارهٔ ۳۸۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: امبود۶ بیت

یاد آن زمان که بادهٔ عشرت به کام بوددوری که خوش گذشت به ما، دور جام بود

ساقی ز خود شدیم، شرابی به کار نیستمستانه جلوه های تو ما را تمام بود

از بس گذشت بی تو به ما تیره، روزگارروشن نشد که روز و شب ما کدام بود

دوشم نمود باغ نوی، رنگ آل توجستم ز خواب، بوی گلم در مشام بود

باشد به روز رفتهٔ عمرم امیدهادیدم چو صبح دولت پروانه شام بود

حرف الف نبود همان در میان حزیندر دل خیال قامت آن خوش خرام بود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به یاد دوران گذشته و خوشی‌های آن اشاره دارد. شاعر از یادآوری لحظات شاد و باده‌نوشی در کنار عشقش سخن می‌گوید و از شادی‌های گذران زندگی‌اش می‌نالد. او از تنهایی و غم دوری از معشوقش شکایت دارد و احساس می‌کند که روزها و شب‌هایش به دلیل این دوری تیره و مبهم شده است. شاعر همچنین به تصاویری از زیبایی‌های معشوقش و تأثیرات آن بر روح و جانش اشاره می‌کند. در نهایت، او به دلگرمی‌ها و امیدهایی اشاره دارد که به رغم گذر عمر هنوز وجود دارند.