شمارهٔ ۳۳۴
نگاه گرم، چو رخسار آتشین تو بوسدعرق چو شبنم گستاخ، یاسمین تو بوسد
خدای را، نخرامی به گشت باغ، مبادادهان غنچه، کف پای نازنین تو بوسد
چگونه زهر غم از رشک بر لبم نزند جوشکه مور خط، به دل شاد انگبین تو بوسد
کند به ساغر هوش فرشته، داروی مستیتبسمی که لب سحرآفرین تو بوسد
چه دولتی ست که چون گرد راه خاک نشینیبه سعی خیزد و دامان همنشین تو بوسد
بیا بتاب به بازوی حسن، دست تجلیکه معجز ید بیضا، سر آستین تو بوسد
غرور چشم تو نازم که نیست نیم نگاهشبه صد نیاز اگر آسمان زمین تو بوسد
تو قد به ناز برافراز تا ز پای در افتمچو زلف سجده کنان، پای نازنین تو بوسد
حزین ازین غزلت تازه گشت طرز فغانیسزد، ز سدره فرود آید و زمین تو بوسد