شمارهٔ ۲۳۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: تاست۶ بیت

کون و مکان به زیر نگین قناعت استمور مرا به ملک سلیمان چه حاجت است

جوش گل است و شارع میخانه بسته نیستصوفی، به خانقاه نشستن حماقت است

در پای خم سجود سحرگاهم آرزوستبرخیز ای حریف که هنگام طاعت است

زاهد، به آب تیغ گلو تر کن و ببینکوثر کجا به لذت شهد شهادت است

گلشن کسی به گوشه گلخن نمی دهدرفتن به جنت از سرکویت شناعت است

با خلق روزگار به شفقت مدار کردآری حزین خسته سزای ملامت است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تمایل به قناعت و خودشناسی می‌پردازد. شاعر به جای تمرکز بر دنیا و مادیات، به عوالم معنوی و سالک بودن اشاره می‌کند. او معتقد است که نشستن در خانقاه و دوری از دنیا حماقت است و بهتر است در سجده‌های عبادت از لطافت سحرگاه بهره‌مند شود. همچنین به سختی و ملامت‌هایی که انسان‌ها از یکدیگر می‌بینند اشاره می‌کند و تأکید دارد که انسان باید از لذایذ معنوی بهره‌برداری کند و در برخورد با دیگران، محبت و شفقت را مد نظر داشته باشد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که ناملایمات و سختی‌ها در دنیا بخشی از زندگی است و انسان باید با صبر و شکیبایی به آنها پاسخ دهد.