شمارهٔ ۲۳۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: لافتادهست۶ بیت

از آن، سرم به هوای تو مایل افتاده ستکه آرزوی تو چون شعله در دل افتاده ست

چو نور در بصر و روح در دلی و هنوزمیان ما و تو صد پرده حایل افتاده ست

شهید کوی محبت شوم که هر گامیهزار خضر در او، نیم بسمل افتاده ست

کسی که سجده به بیت الحرام عشق نکردز قدر کعبه ی دیدار، غافل افتاده ست

ز یاد زلف تو، صد آرزو به دل گره استکه را به عشق چنین کار مشکل افتاده ست؟

حزین ، امید شفاعت زکس به حشر مدارکه عذر ما همه در گردن دل افتاده ست؟

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه‌اش می‌پردازد. او می‌گوید که عشق و آرزوی معشوقش در دلش شعله‌ور است و این عشق موجب می‌شود که میان او و معشوقش موانع زیادی وجود داشته باشد. او خود را همچون شهیدی در کوی محبت می‌بیند که هر قدمش پر از درد و رنج است. شاعر به کسی اشاره می‌کند که به عشق واقعی توجه نکرده و از ارزش دیدار معشوق غافل مانده است. همچنین او از حسرت‌ها و آرزوهایش درباره زلف معشوق می‌گوید و در نهایت، به ناامیدی خود از شفاعت و نجات در روز قیامت اشاره می‌کند، چراکه می‌داند دلش به عشق معشوق گرفتار است.