شمارهٔ ۲۲۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ندگسست۵ بیت

ز لنگر دل دیوانه، عشق بند گسستگرانی غم من جذبه را کمند گسست

در آتش تو برآمد نهیب ناله منرگ فغان به دل نازک سپند گسست

حدیث آن لب نوشین در انجمن کردممگس کمند هوس، از وصال قند گسست

کدام صبح نفس، گرم ناله پردازی ستکه رشتهٔ نفس شمع مستمند گسست؟

ز قصر رفعت دل دست کوته است حزینکمند همّت ازین کنگر بلند گسست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و تجربه‌های دردناک خود می‌گوید. او احساس می‌کند که دلش به خاطر عشق دیوانه شده و غم‌هایش او را از جذبه و آرامش دور کرده است. ناله‌اش در آتش عشق به اوج رسیده و به نوعی نشان‌دهنده تنش درونی اوست. او از زیبایی یک لب نوشین صحبت می‌کند و می‌گوید که اشتیاقش برای وصال از دست رفته است. شاعری دیگر نیز به روشنی بیان می‌کند که هیچ صبحی نمی‌تواند نفس گرم او را دوباره به زندگی برگرداند و در نهایت از بلندی آرزوها و ناتوانی خود در دستیابی به آن‌ها ناامید است.