شمارهٔ ۱۲۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ادما۵ بیت

در فتح باب میکده باشد گشاد ماصرف سبو شود، همه خاک مراد ما

دل روشناس مصحف حسن بتان نبودشد روشن از غبار خط او سواد ما

پنداشتم که مهر تو با جان سرشته استجان از میانه رفت و نرفتی ز یاد ما

از مبدا فراق تو در عین برزخیمباز آمدن به کوی تو باشد معاد ما

افراسیاب غم چو هجوم آورد حزینجمشید، جام باده و خم کیقباد ما

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به فضای میکده و نوشیدن اشاره دارد و از شادی و سرخوشی ناشی از می و معشوق سخن می‌گوید. او عشق را همچون چیزی می‌داند که در عمق جانش ریشه دوانده و حتی در لحظات جدایی از معشوق، یاد او را فراموش نمی‌کند. همچنین، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که جدایی از معشوق او را به حالت فراق و بی‌قراری می‌برد و بازگشت به کوی معشوق را به عنوان امیدی معنوی و مقصد نهایی زندگی می‌داند. در نهایت، شاعر با اشاره به افراسیاب و غم، به تضاد شادی و اندوه اشاره می‌کند و به جمشید و باده اشاره دارد تا نشان دهد که در دل غم‌های زندگی، لذت‌ها و زیبایی‌هایی نیز موجود است.