شمارهٔ ۳۵
صدهزار افسوس از فخر زمان زینت که بودزیور این بوستان و زینت این گلستان
صد هزاران حیف از آن سرو سهی قامت که بودقامتش سرو سهی بالای بستان جهان
دری برج خدارت در درج احتجابشد دریغا در زمین پنهان ز جور آسمان
شمع خلوتخانهٔ آل پیمبر کز رخشداشت نور آن خاندان و روشنی آن دودمان
الغرض چون آن بهشتی پیکر حوری سرشتشد ازین غمخانه سوی قصر حورالعین روان
خامهٔ هاتف پی تاریخ فوت او نوشتآه زینت رفت از دنیا به گلزار جنان