غزل شمارهٔ ۶۱
گوهرفشان کن آن لب کز شوق جان فشانمجان پیش آن دو لعل گوهرفشان فشانم
گر بی توام به دامن نقد دو کون ریزنددامان بی‌نیازی بر این و آن فشانم
خالی نگرددم دل کز بیم او ز دیدهاشکی اگر فشانم باید نهان فشانم
آیا بود که روزی فارغ ز محنت دامگرد غریبی از بال در آشیان فشانم
سرو روان من کو هاتف که بر سر منچون پا نهد به پایش نقد روان فشانم