غزل شمارهٔ ۶۲
جانا ز ناتوانی از خویشتن به جانمآخر ترحمی کن بر جان ناتوانم
اغیار راست نازت، عشاق را عتابتمحروم من که از تو نه این رسد نه آنم
مرغ اسیرم اما دارم درین اسیریآسایشی که رفته است از خاطر آشیانم
نخلم ز پا فتاده شادم که کرد فارغاز فکر نوبهار و اندیشهٔ خزانم
زنهار بعد مردن فرسوده چون شود تنپیش سگان کویش ریزند استخوانم