شمارهٔ ۱۱ - در جواب خواجه ابوبکر شامی گوید

قافیه: انفرستد۱۱ بیت

به من بوبکر حیدر تازه تازههمی دروی گل خندان فرستد

گهی زهر مرا تریاق سازدگهی درد مرا درمان فرستد

گه از شاخ وفا نوباوه بخشدگه از باغ هنر ریحان فرستد

نسیم پر تحیت کان خداوندز طبع خوشتر ازنیسان فرستد

بهدیه چشم نزد دل رساندچو تحفه دل به سوی جان فرستد

ندانستم من این یارب که دانستکه ایزد بهر عیسی خوان فرستد

تحیت تا بود نور علی نوربدست سید اقران فرستد

عدیم المثل ساعد آنکه کلکشبه تیر آسمان فرمان فرستد

بلی خورشید چون گل را دهد نورضیاء مهتر تابان فرستد

حسن این بیتها نزدیک آن صدرهمی از خویشتن پنهان فرستد

تنم جسمم قلم را شرم داردکه سوی چشمه حیوان فرستد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، بوبکر حیدر از معانی عمیق و زیبای عشق و محبت سخن می‌گوید. او به نوعی از تحفاتی اشاره می‌کند که از سوی خدایی به او می‌رسد، همچون سلامی از نسیم، درمانی از درد و گل‌های خندان. شاعری به این زیبایی احساسات انسانی و علاقه به معلمی بزرگ را ستایش می‌کند و به تاثیری که عشق و هنر بر جان انسان دارد، اشاره می‌کند. در نهایت، او به زیبایی‌های کلام و ارتباطی که با معشوق دارد، اذعان می‌کند و از خود می‌پرسد که آیا حقیقتاً این احساسات را کسی درک می‌کند یا نه.