شمارهٔ ۶
مده فریب مراین عقل خاص طبعت رابه طبع شعرپرست و به شعر عام فریب
ز فخر شعر نی جاه تو رسد به فرازز ننگ شعر سر قدر من رود به نشیب
اگر تو شعر بگوئی نماندت آزرممن ار به شعر گرایم رساندم آسیب
نه ذوق یابد ازو لذت و نه تن قوتاگر چه سازد زرگر ز زر و عنبر سیب
به استقامت احوال با زمانه بکوشچو دور گشت باذنب تو نیز رو بازیب