شمارهٔ ۳۹
قدوم ماه ربیع و خروج ماه صفرخجسته باد بدین مقصد و پناه بشر
خدایگان جهانبان بهای دولت و دینکه از مدیح وی افزوده گشت جاه هنر
خجسته صاحب دیوان مشرق و مغربکه هست رایت رایات او سپاه ظفر
به قد قدش کوته بود قبای سپهربه فرق جاهش کوچک بود کلاه قمر
جهان پناها در من نظر به رحمت کنکه دور باد ز راه تو اشتباه نظر
مرا ز سایه درگاه خود مکن نومیدکه نیست در دو جهانم امید گاه دگر
ثنات خوانم از بام تا به گاه شفقدعات گویم از شام تابه گاه سحر
خدای در همه حالت رفیق باد رفیقاگر برای حضر باشد ار به راه سفر