شمارهٔ ۱۱۹
ای آن زمین وقار که بر آسمان فضلماه خجسته منظر و خورشید منظری
قومی ز ناقدان سخن گفته ظهیرترجیح می نهند بر اشعار انوری
جمعی دگر بر این سخن انکار می کنندفی الجمله در محل نزاعند وداوری
ترجیح یکطرف تو بدیشان نما که هستزیر نگین طبع تو ملک سخنوری
ما را در این مجادله فریاد رس تو باشنه پادشاه ملک سخن مجدهمگری