شمارهٔ ۸۲
باز این چه شور و فتنهست کاندر جهان فکندیکز دست غم ز دلها بیخ طرب بکندی
از چشم شوخ و ابرو جادوی با کمانیوز زلف دزد هندو دلبند با کمندی
تا کی به دست دستان دست زمانه پیچیتا کی به سحر چشمان چشم سپهر بندی
تا کی به خار هجران چشم امید خاریتا کی به تیغ حرمان روی مرا درندی
در چشم امن نیشی در کام فتنه نوشیبا دوستان چو زهری با دشمنان چو قندی
ترسم که آتش افتد در خرمن تو ای مهگر من ز دل بر آرم آهی به دردمندی
هر شب به دانهٔ دل پیشت سپند سوزمکز بس پسند هر چشم شایستهٔ سپندی
گر سرو گلعذاری چون شمع از چه گرییور شمع اشکباری چون تازه گل چه خندی؟
بر دامن تو گردی چون من نمیپسندمکوه بلا بر این دل آخر چرا پسندی