شمارهٔ ۹۷
اسیر سنبل زلف تو گلعذارانندخمار نرگس مست تو هوشیارانند
تو آن گلی که ز تاب رخت به گلشن دهرسخن بر آن همه چون لاله داغدارانند
جفا و جور و تطاول ز ما دریغ مدارکه عاشقان تو ایدوست بردبارانند
بر آی بر لب بام و ببین بگوشه چشمکه زیر تیغ اجل خیل جان نثارانند
بگیر جام که بر باد رفت کشور جمببین به تخته تابوت تاجدارانند
به اسب و پیل بنه رخ دلا چو فرزین راهپیادگان ره عشق شهسوارانند
غبار راه تو اکسیر اعظم است ایدوستاز آن به کوی تو عشاق خاکسارانند
پسند ماهرخان چیست غیر عجز و نیازکه زود رنج و دل آزار و ناز دارانند
امید وصل تو باشد خیال خام ولیکبر آستان رفیعت امیدوارانند
برآ، ز مشرق توحید آفتاب آساکه عاشقانت چو ذرات بی قرارانند
گلی چو روی تو از شاخ مردمی بشکفتولی هزار تو را در چمن هزارانند
ببین به حالت ایران و اهل او «حاجب »که شهسواران محتاج نی سوارانند