شمارهٔ ۸۹

۸ بیت

سرای میکده را گو همیشه باز کنیددری جز این در اگر باز شد فراز کنید

کنید سجده به خم پس ز می وضو سازیدنماز را بگذارید و جان نیاز کنید

حقیقت است اگر در دل است در گل نیستریاست، روی چو در قبله مجاز کنید

گدای میکده را بر شماست روی نیازبه یک دو ساغرش از غیر بی نیاز کنید

به عزم صید چو شهباز حق کند پروازهمه کبوتر دل نزد شاهباز کنید

شد از دو ترک مخالف حصار شهر آشوبعراق پر ز نوا، شور در حجاز کنید

به راه راست شد از چار و سه همایون فالز خسروی و امیری به شاه ناز کنید

ز دستبرد زمانه اگر بجاست دلینثار «حاجب » شیراز دلنواز کنید

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به اهمیت عشق و عرفان در میکده (نماد دینی و معنوی) اشاره دارد و می‌گوید که در هر لحظه باید درهای میکده را باز نگه داشت. سجده کردن به خم می و وضو گرفتن از آن را بر نماز واجب می‌داند، زیرا حقیقت در دل است نه در ظواهر. او همچنین تأکید می‌کند که اگر کسی به میکده بیاید، باید با نیاز و اشتیاق بیاید و از لطف آن بهره ببرد. نمادهایی چون شهباز و کبوتر به دنبال پرواز به سوی حقیقت و آزادی از قید و بندهای دنیوی هستند. در نهایت، شاعر از دشواری‌های زمانه می‌گوید و خواهان دلنوازی و محبت است.