شمارهٔ ۷۸

۱۱ بیت

تا دست من ای دوست به دامان تو شد بنددربند توام بسته و وارسته ز هر بند

چون نی به نیستان ولای تو، برستیمنالیم از آن در غم عشق تو ز هر بند

ای ذات قدم غوث عرب لیث عجم بازبخرام به میدان کمر عزم فروبند

صلح آمد و، زد، بر سپه جنگ شبیخونبفکن زره از بر بگشا کیش و کمربند

عمری به قفای تو دویدیم چو سایهبیغوله به بیغوله و دربند به دربند

بگذر سوی تجریش و جماران و نظر کنروح و ره روحانی ما تا در، دربند

ما رایض نفسیم نه پا بست هوائیماسبی که هرونست بود، در خور پابند

دور، از نظر بد، رخ تو مصحف خوبستخال و خط و زلف و رخت آیات نظربند

عمریست که ما بی سر و پایان به دل و جانبندیم بهرحال به آن دلبر دلبند

عالم همه محتاج کرامات فقیرنددرویش بیا دست فرا بر تو، به جنبند

از امر تو «حاجب » چه عجب کز سر بادتسر کوفته گردد پس از این هم سرو هم بند