شمارهٔ ۱۳۵

۷ بیت

خورشید معرفت زد سر بر ز مشرق دلتا کی به خواب نازی یا ایهاالمزمل

ای عشق این چه سوداست کز یک کرشمه تودر زیر تیغ بوسد مقتول دست قاتل

در مکتب حقیقت داند ادیب عشقشجاهل اگر نخواند سرمشق پیر کامل

کشتی تن شکستیم از ناخدا برستیمما غرق بحر عشقیم ای خفتگان ساحل

از قید و بند ما را ای مدعی مترسانپیریم در محافل شیریم در سلاسل

خورشید و ماه با هم تابند این عجب نیستگویا نهاده جانان آئینه در مقابل

هر کس بدین نمط گفت شعر ملیح و دلکشاز «حاجبش » بگوئید لله در قائل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و معرفت می‌پردازد. شاعر از بیداری و آگاهی سخن می‌گوید که همچون خورشید از دل برمی‌خیزد. او به عشق اشاره می‌کند که حتی در دوری و جدایی، تأثیر خود را دارد و قاتلان و مقتولان در عشق به نوعی با هم گره خورده‌اند. شاعر معتقد است که در مکتب حقیقت، عارف به عشق خویش آگاه است و حتی اگر جاهلان نفهمند. او به آزادی از بندهای مادی اشاره می‌کند و خود را غرق در دریای عشق می‌داند، در حالی که در جنبه‌های روحانی می‌درخشد. در پایان، شاعر به زیبایی شعر و هنر اشاره می‌کند و تصریح می‌کند که همه این زیبایی‌ها بازتابی از عشق و حقیقت است.