شمارهٔ ۱۳۲

۷ بیت

پیر مغان بر در میخانه دوشداد بشارت که خم آمد بجوش

صبح دوم صبحک الله گفتداد خروس سحر از دل خروش

باده کشان را، ز کرم صبحدمداد صلامغبچه می فروش

عاشقی و مفلسی ار هست عیباز چه پسندید بخود عیب پوش

غنچه چو بشگفت گل آرد بباربلبل بیدل ننشیند خموش

شد علم نصر من الله بلندمژده فتح لک آمد بگوش

کوشش «حاجب » پی توفیق تستتا بتوانی تو هم ای دل بکوش