شمارهٔ ۱۲۸

۹ بیت

مسلم است مرا فقر و نعمت افلاسکه طبع من نکند هیچکس به غیر قیاس

مرا که هست پر از باده رقیق عتیقچه غم که نیست ز، زرجام یا ز سیمم کاس

سکندر آب بقا را ندید می دانمکه آن نصیبه خضر است و قسمت الیاس

پلاس پوشم و پشمینه خرقه ای دارمکه نیست پادشهی را چنین ستوده لباس

به کسب کوش و مکش منت از وزیر و شریفکه به ز، زمره دیوانیان بود کناس

مرا به کلک زبان هیچ سهو و نسیان نیستاگرچه این دو مخمره برد به طینت ناس

حدیث عشق بهر ناسزا نشاید گفتکه نیست ذوق بهر ناسپاس حق نشناس

چگونه فرق دهد جوهر عروض الحقکسی که نیست ورا فهم و درک و هوش و حواس

نه هر که صورت درویش گشت «حاجب » شدنه هر زجاجه به قدر است و قیمت الماس

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و وضعیت شاعر در مورد فقر و نعمت می‌پردازد. او بیان می‌کند که طبیعت او خاص و بی‌نظیر است و ارزشش را نمی‌توان با دیگران مقایسه کرد. با وجود فقر، او از زندگی راضی است و لباس‌های ساده‌اش را برتر از لباس‌های پادشاهان می‌داند. شاعر به دیگران توصیه می‌کند که به تلاش و کوشش بپردازند و از دیگران منت نطلبند. همچنین اشاره می‌کند که عشق و حقیقت نمی‌تواند برای کسانی که حق را نمی‌شناسند، توضیح داده شود. او به این نکته نیز اشاره دارد که مقام و کیفیت کسی به ظاهر او وابسته نیست و باید جوهر انسان را درک کرد.