شمارهٔ ۱۲۶

۹ بیت

تو هر چه ناز کنی ما اگر کنیم نیازنیازمند تو هستیم ناز میکن ناز

ز کعبه راه به کوی تو می توان بردناز آنکه قنطره ای بر حقیقت است مجاز

حدیث عشق بر پیر عقل بردم دوشچنان بخویش فرو رفت کش ندیدم باز

تو، باز حسن پراندی و من کبوتر دلکبوتری که رود سوی باز ناید باز

تو گر، به حسن و جمالی ز جمع خوبان فردمنم ز فضل و معانی زعاشقان ممتاز

شب فراق ز زلف تو شکوه خواهم کردکه روز وصل بسی کوته است و قصه دراز

تو ای عشق نبدر است کوزند آن ترکهزار شور برانگیزد از عراق و حجاز

گذشت ناوک نازش مرا ز جوشن جانفغان ز دست کمان ابروان تیرانداز

نبات «زند» به مازندران شده است شکرز شهد شعر شکرریز «حاجب » شیراز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و نیاز عمیق شاعر به محبوب اشاره دارد. شاعر می‌گوید هرچقدر محبوب ناز کند، او همچنان نیازمند اوست. عشق و زیبایی محبوب چنان تاثیرگذار است که حتی می‌توان از کعبه به سوی او رفت. شاعر بیان می‌کند که در عشق درک عمیقی پیدا کرده و گویی در عالم عشق مدهوش شده است. او خود را به کبوتر نسبت می‌دهد که به سوی محبوب پرواز می‌کند و نمی‌تواند بازگردد. شاعر در ادامه به زیبایی و فضیلت محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید در شب فراق، از زلف محبوب شکایت خواهد کرد، زیرا روز وصال کوتاه و داستان عشق طولانی است. جاذبه و شوری که محبوب ایجاد می‌کند، تشبیه به تیراندازی می‌کند و در نهایت به شعر و زیبایی‌های شیراز اشاره می‌کند که حاکی از شیرینی و لذت عشق است.