شمارهٔ ۱۰۶

۱۱ بیت

اوست مولی که ز قید غمت آزاد کنداوست اعلا که خرابی تو آباد کند

اوست سلطان به حقیقت که به دستوری عقلمملکت را تهی از ظلم و پر از داد کند

ای که از خنجر خونریز تو خونهاست هدرچون پسندی که زبیداد تو کس داد کند

میل استادی لقمان و فلاطون نکندآنکه شاگرد تو از حکمتش استاد کند

گر جهان گشت خراب از ستم و ظلم چه باکرند، و سرمست و خراباتیش آباد کند

دولت سرمد و ملک ابدت داد خدابی خبر تفرقه در ملک خداداد کند

دادگر غیر خدا نیست خدا را دریابخیره آنست که از عدل خدا، داد کند

آنکه یادش نرودروز و شب از خاطر ماچه شود گر، زمن سوخته دل یاد کند

دل بدنیا مده و عشوه او خیره مخراین عروسیست که خون در دل داماد کند

صلح و انصاف و مواسات و مواخات تمامچار، رکن است که معمار تو بنیاد کند

«حاجب » از عشق تو خواهد هنر و طبع سلیمتا که از حسن بتان قلب جهان شاد کند