غزل شمارهٔ ۱۴۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ارمیاورد۸ بیت

صبا وقتِ سحر بویی ز زلفِ یار می‌آورددل شوریدهٔ ما را به نو، در کار می‌آورد

من آن شکلِ صِنوبر را ز باغِ دیده بَرکَندَمکه هر گُل کز غمش بِشْکُفت مِحنت، بار می‌آورد

فروغِ ماه می‌دیدم ز بامِ قصر او روشنکه رو از شرمِ آن خورشید در دیوار می‌آورد

ز بیمِ غارتِ عشقش، دلِ پُرخون رها کردمولی می‌ریخت خون و رَه بِدان هنجار می‌آورد

به قولِ مطرب و ساقی، برون رفتم گَه و بی‌گَهکز آن راهِ گران، قاصد، خبر، دشوار می‌آورد

سراسر بخششِ جانان، طریقِ لطف و احسان بوداگر تسبیح می‌فرمود، اگر زُنّار می‌آورد

عَفَاالله چینِ ابرویَش اگر چه ناتوانم کردبه عشوه هم پیامی بر سرِ بیمار می‌آورد

عجب می‌داشتم دیشب ز حافظ جام و پیمانهولی مَنعَش نمی‌کردم که صوفی‌وار می‌آورد

خلاصه

در این شعر شاعر از دل عاشق خود سخن می‌گوید که باد صبح‌گاهی پیغام زلف یارش را به او می‌رساند و هر صبح شادمان می‌شود اما همزمان سعی می‌کند که قامت صنوبر یار را از فکر و خاطر خود فراموش کند که برای او رنج و درد به‌همراه دارد. یاری که چنان زیباست که خورشید در برابر او شرم‌زده می‌شود. و هرچقدر دل را نصیحت می‌کند که از او دست بردارد دلش با گریه و زاری دوباره اورا به کوی یار می‌کشاند. همچنین شاعر گاه و بی‌گاه برای شنیدن پیام‌های یار به مطرب و ساقی روی می‌آورد و در پایان از اینکه دیشب حافظ را در حین میگساری دیده است تعجب کرده اما نمی‌تواند او را از باده‌گساری منع کند چونکه می‌بیند صوفی‌وار و پاک‌باز می‌نوشد.