غزل شمارهٔ ۱۴۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: هیاورد۷ بیت

بریدِ بادِ صبا دوشم آگهی آوردکه روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد

به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاکبدین نوید که بادِ سحرگهی آورد

بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضواندر این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد

همی‌رویم به شیراز با عنایتِ دوستزهی رفیق که بختم به همرهی آورد

به جبرِ خاطرِ ما کوش کـ‌این کلاهِ نمدبسا شکست که با افسرِ شهی آورد

چه ناله‌ها که رسید از دلم به خرمنِ ماهچو یادِ عارضِ آن ماهِ خرگهی آورد

رساند رایتِ منصور بر فلک حافظکه اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از نسیم باد صبا خبر خوشی دریافت می‌کند که روزهای سخت و حزن رو به پایان است. او با اشاره به مطربان، می‌خواهد تا شادی و شادابی را با پوشیدن لباس‌های زیبا جشن بگیرند. سپس به زیبایی‌های بهشت اشاره می‌کند و می‌گوید که دنیا هم می‌تواند مامن دل‌نشینی باشد. شاعر در پی راهی به شیراز است و از اینکه بختش به او کمک کرده خوشحال است. او به چالش‌هایی که در زندگی با آن مواجه است اشاره می‌کند و از درد و ناله‌هایی که در دلش وجود دارد می‌گوید. در آخر، به موفقیت و پیشرفت خود اشاره کرده و به امید ارتباط با شخصیت‌های بزرگ زمانش پایان می‌دهد.