غزل شمارهٔ ۱۴۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ااورد۱۰ بیت

چه مستیی است ندانم که رو به ما آوردکه بود ساقی و این باده از کجا آورد

چه راه می‌زند این مطربِ مقام شناسکه در میان غزل قول آشنا آورد

تو نیز باده به چنگ آر و راهِ صحرا گیرکه مرغ نغمه‌سُرا سازِ خوش‌نوا آورد

دلا چو غُنچه شکایت ز کارِ بسته مکنکه بادِ صبح، نسیمِ گره‌گُشا آورد

رسیدن گل نسرین به خیر و خوبی بادبنفشه شاد و کَش آمد، سمن صفا آورد

صبا به خوش‌خبری هُدهُدِ سلیمان استکه مژدهٔ طرب از گلشنِ سبا آورد

علاج ضعف دل ما کرشمهٔ ساقیستبرآر سر که طبیب آمد و دوا آورد

مریدِ پیرِ مُغانم ز من مرنج ای شیخچرا که وعده تو کردیّ و او به جا آورد

به تنگ‌چشمیِ آن تُرکِ لشکری نازمکه حمله بر منِ درویشِ یک قبا آورد

فلک غلامی حافظ کنون به طوع کُنَدکه اِلتِجا به درِ دولت شما آورد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالتی مستی و شگفتی می‌پردازد که شاعر از آن بی‌خبر است. او به زیبایی ساقی و باده‌ای که ارائه می‌دهد اشاره می‌کند و دعوت به نوشیدن و گشت و گذار در طبیعت دارد. شاعر به دلاوری دل و شادابی گل‌ها اشاره کرده و به نسیم صبح، خوشخبری و نوید نشاط از جانب ساقی اشاره می‌کند. او همچنین درمان ضعف دل را در کرشمه ساقی می‌بیند و از انتظار شخصی که وعده داده بود، صحبت می‌کند. نهایتاً، شاعر به وضعیت خود به عنوان خدمتگزار حافظ اشاره کرده و ابراز می‌کند که به درگاه محبوب خود التماس دارد.