شمارهٔ ۹۸

۷ بیت

از زلف سیاهت که همه چین و شکنج استجان و دل غمدیده ما سخت به رنج است

رخساره سیمین تو گنجی است نهانیوآن زلف یکی مارسیه بر سر گنج است

ما را طمع کیش مسلمانی از آن زلف...که او کافری و اهل فرنج است

روی تو یکی مجمر سوزان و برآن رویزلف تو خال سیهت دود و سپنج است

وز مملکت روم یکی دزد تبه کارگوئی به پناه آمده در کشور زنج است

امشب شب عید است و همه بوم و بر ماآوازه طنبور و دف و نغمه سنج است

شیرین غزلی نغز بدین قافیه گویدهر کس که در اندیشه خود قافیه سنج است