شمارهٔ ۷

۹ بیت

بربسته دست جور فلک پای اگر مرااز چوب خشک ساخته پای دگر مرا

دارم بسی سپاس از این درد پای خویشکازاد کرده از همه گون درد سر مرا

مانند آسمانم کز جای خویشتنامکان پویه نیست بجای دگر مرا

نی همچو آفتاب که هر روز دور چرخاز خاوران کشاند تا باختر مرا

منت ز چرخ سفله نخواهم کشید اگربندد ز کهکشان بمیان بر کمر مرا

دانم که باز گیرد اگر بالمثل، دهداز ماه طوق سیم و زخور تاج زر مرا

گر تن ز پا فتاد، خداوند را سپاسکز پا نیوفتاده دل هوشور مرا

پایم زدرد خسته ولی صد هزار شکربرپاست عقل و دانش و فضل و هنر مرا

زی خوان ناکسان ننهم پای، اگر چه نیستجز اشک چشم و لخت جگر ماحضر مرا