شمارهٔ ۶۸

۶ بیت

یک امشبی که توئی در برابرم سرمستگمان مبر که خبر از وجود خویشم هست

نشسته ای تو، من و شمع ایستاده بپایتو مست باده و من مست چشم باده پرست

قسم بجان تو کز جان و از جهان برخاستهر آنکه یک نفس از روی عیش با تو نشست

نهاد دل بتو و از همه جهان برداشتگشاد در بتو و بر رخ دو عالم بست

بخواب نیز نمی آید این خیال که تونشسته باشی و من ایستاده جام بدست

گذشت کار حبیب این زمان چه میخواهیفتاد ماهی در آب و رفت تیر از شست